Ζωγραφική
Συλλογή

Ενδεικτικά παρουσιάζονται οι παρακάτω δημιουργοί, των οποίων έργα αποτελούν κομμάτια της συλλογής μας.

Κώστας Ζημέρης
& τα έργα του

Ο Κώστας Ζημέρης γεννήθηκε το 1886 στο Κατηχώρι Πηλίου. Τελείωσε την Εμπορική Σχολή του Βόλου, όπου πήρε τα πρώτα μαθήματα από το γνωστό ζωγράφο Ιω. Πούλακα. Το 1904 έφυγε στην Αμερική, όπου εργάστηκε σε φωτογραφικά εργαστήρια, συνεργαζόμενος με ζωγράφους και φωτογράφους. Εκεί είχε την ευκαιρία να σπουδάσει στο Σχολείο Τεχνών του Saint Louis. Επιστρέφει το 1912 και στρατεύεται, στην περίοδο των Βαλκανικών πολέμων, στη συνέχεια μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, παρέμεινε στην Αθήνα, συνεργαζόμενος με τους μεγάλους φωτογράφους Μπούκα και Nelly’s. Ακολούθως επιστρέφει στο Βόλο ασχολούμενος πλέον επαγγελματικά με τη φωτογραφία και τη ζωγραφική.
Συμμετείχε σε πολλές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπως το 1925 στο Calais της Γαλλίας, το 1926 στο Liverpool της Αγγλίας, ενώ έλαβε το χρυσό βραβείο στη διεθνή έκθεση της Θεσσαλονίκης το 1932 και το 1936.
Το έργο του Ζημέρη αναγνωρίστηκε και σχολιάστηκε ευμενώς τόσο στον αθηναϊκό όσο και στο γαλλικό τύπο και αποτελεί μία αναφορά για την πόλη του Βόλου. Ο Κ. Ζημέρης πέθανε σε ηλικία 96 ετών και με αφορμή την τιμητική έκθεση που διοργανώθηκε στο Βόλο το 1983, ένα χρόνο μετά το θάνατό του, ο Σερ. Φυντανίδης, διευθυντής της εφημ. «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ», έγραφε:
«Η καλλιτεχνική ευαισθησία και το πεισματικό μεράκι ενός ανθρώπου φύλαξαν για πάντα στις φωτογραφικές πλάκες μερικές από τις χαμένες ομορφιές ενός τόπου, του παλιού Βόλου, που ο σεισμός του 1957 αλλά και η απρονοησία των ανθρώπων εξαφάνισε».
Για τον Κ. Ζημέρη βλ. Φώτη Βογιατζή, Θεσσαλική Ζωγραφική, Αθήνα, 1980 και εφημ. «ΘΕΣΣΑΛΙΑ» 10-12-2006, κ.α.

Σπύρος Κόκκινος
& τα έργα του

Ο Σπύρος Κόκκινος είναι ένας από τους πολύ γνωστούς ζωγράφους πανελληνίως. Γεννήθηκε το 1898 στη Σμύρνη, όπου πήρε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής. Το 1920 έρχεται στην Αθήνα, όπου σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητές τους Ιακωβίδη, Ροϊλό και Βικάτο. ‘Ηταν μέλος της «ομάδας των τεσσάρων», όπως αποκαλούσαν τους Βασιλείου, Πολυκανδριώτη, Ρέγκο και Κόκκινο από τις εκθέσεις που διοργάνωναν μαζί. Η πρώτη τους έκθεση έγινε το 1926 στο Δημοτικό Θέατρο Αθηνών και στη συνέχεια ακολούθησαν αρκετές εκθέσεις τόσο ομαδικές όσο και ατομικές. Οι συνθέσεις του με τις τραγικές φιγούρες των καταδιωγμένων ανθρώπων της μικρασιατικής καταστροφής αποτελούν αξεπέραστα δείγματα εμπνευσμένα από την περίοδο αυτή, μια και ο ίδιος ο Κόκκινος αντιπροσωπεύεται από τα έργα αυτά που αναφέρονται στο χαμό της ιδιαίτερής του πατρίδας. Τα τοπία του αποδίδουν τη χάρη και τη δροσιά της θεσσαλικής γης. Ο Δήμος Βόλου πραγματοποίησε ατομική του αναδρομική έκθεση το Μάϊο 2003. ‘Εργα του υπάρχουν στην Πινακοθήκη του Δήμου Βόλου, του Δήμου Ν. Σμύρνης και σε ιδιωτικές συλλογές.
Για τον Σπ. Κόκκινο, βλ. Φώτη Βογιατζή, Θεσσαλική Ζωγραφική, Αθήνα, 1980 και εφημ. «ΘΕΣΣΑΛΙΑ» 25-4-2003, 18-5-2003, κ.α

Θανάσης Φαμπάς
& τα έργα του

Ο Θανάσης Φάμπας θεωρείται ένας από τους μεγάλους έλληνες ζωγράφους. Ζει στο εξωτερικό και στη συγκεκριμένα στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας.
Γεννήθηκε το 1922 στο Λαύκο Μαγνησίας και καταγόταν από καλλιτεχνική οικογένεια, συγγενείς του υπήρξαν ο αγιογράφος Αγγελής Φάμπας και ο ξυλογλύπτης τέμπλων Γιώργος Φάμπας. Την παράδοση συνέχισε ο ίδιος έχοντας πολύ νωρίς επιτύχει διεθνή αναγνώριση.
Η πορεία του στη ζωή ήταν δύσκολη, εργάτης στο Βόλο και στην Αιδηψό και μετά πόλεμος, κατοχή και πείνα. Το 1946, μια χρονιά πριν την αποχώρηση του Κ. Παρθένη, έχει την τύχη να γραφτεί στη Σχολή Καλών Τεχνών και να διδαχθεί από το μεγάλο δάσκαλο. Δασκάλους ευτύχησε επίσης να έχει τους Δ. Μπισκίνη και Τ. Μαθιόπουλο. Οι δύσκολες στη συνέχεια συνθήκες, με τη συμμετοχή του στον επαναστατικό αγώνα, τον αναγκάζουν να εγκαταλείψει την Ελλάδα και να εγκατασταθεί στη Ρουμανία. Εκεί, το 1950, έχει την τύχη να διδαχθεί και ειδικευθεί στη μνημειακή ζωγραφική, και συνεργασθεί στη συνέχεια με τον μεγάλο Ρουμάνο ζωγράφο Nicolae Grigorescu και τους Steriade και Labin.
Ακολούθησαν αρκετές εκθέσεις στη Ρουμανία, στην Ευρώπη και στην Αμερική.
Στους πίνακες κυριαρχεί κατ’ αποκλειστικότητα η γυναικεία φιγούρα που αποδίδεται είτε με αρχαϊκή λιτότητα, είτε με βυζαντινή ιερατικότητα. Τα έργα του χαρακτηρίζονται από λυρική διάθεση, ευαίσθητη τεχνική επεξεργασία και εκλεπτυσμένη χρωματική διαπραγμάτευση και διαπνέονται από έναν ιδιότυπο εξπρεσιονισμό, που γίνεται αμέσως αναγνωρίσιμος.
‘Εργα του υπάρχουν στην Εθνική Πινακοθήκη της Ρουμανίας, της Ελλάδος, κ.α. Επίσης σε και ιδιωτικές συλλογές στην Αμερική, Ελβετία, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα κ.α.
Για τον Θ. Φάμπα, βλ. Λεξικό καλλιτεχνών, εκδ. ΜΕΛΙΣΣΑ, τομ. 4, εκδ. 2000, Φώτη Βογιατζή, Θεσσαλική Ζωγραφική, Αθήνα, 1980 κ.α.